O Wydziale

Początki Wydziału są nierozerwalnie związane z ideą utworzenia na Śląsku uniwersytetu. Na początku XIV wieku wysunęła ją rada miejska Legnicy, a na początku XV wieku rada miejska Świdnicy. W kolejnych stuleciach ideę tę podjęli członkowie rady miejskiej Wrocławia, którzy chcieli podkreślić wyjątkową pozycję miasta w życiu gospodarczym i politycznym Śląska. W 1505 roku dokument wystawiony przez króla Czech i Węgier Władysława Jagiellończyka przewidywał utworzenie we Wrocławiu uniwersytetu o charakterze krajowym z czterema wydziałami: teologii, filozofii, medycyny i prawa. Do powstania uczelni jednak nie doszło z powodu niechętnego wobec tego projektu stosunku władz Uniwersytetu w Krakowie. Do koncepcji utworzenia uniwersytetu krajowego we Wrocławiu powrócono w połowie XVII wieku. Inicjatorami byli nie rajcy miejscy, a sprowadzeni do Wrocławia jezuici. Spowodowało to silny opór rady miejskiej Wrocławia opanowanej przez protestantów. Jednak poparcie Habsburgów sprawiło, że utworzono we Wrocławiu kolegium, które Złotą Bullą fundacyjną z 21 października 1702 roku Leopold I przekształcił w uniwersytet krajowy zwany Akademią i Uniwersytetem Leopoldyńskim. Do powstania świeckiego wydziału prawa jednak nie doszło, choć przedmioty prawnicze były wykładane w ramach fakultetu filozoficznego i teologicznego, a studenci mogli uzyskać stopień: bakalarza, licencjata, magistra albo doktora prawa kanonicznego. Mimo braku w strukturze Leopoldiny prawa w pierwszym stuleciu odnotowano wśród 9 tysięcy studentów 108 prawników. W 1812 roku powstał na Leopoldinie Wydział Prawniczy, który był trzecim wydziałem na Uniwersytecie. Atrybutem odrębności organizacyjnej Wydziału Prawniczego była jego pieczęć, której kształt i rysunek przetrwał do 1945 roku. Aktywność Wydziału nie ograniczała się początkowo tylko do dydaktyki i badań naukowych, ale obejmowała także sądownictwo. Wydział Prawniczy stanowił kolegium orzekające, wydające opinie prawne w sprawach, które zostały doń skierowane. Kres jurysdykcyjnej działalności wrocławskiego fakultetu prawniczego położyła ogólnoniemiecka ustawa o ustroju sądów z 1877 roku. Na Wydziale Prawniczym nadawano tytuł doktora obojga praw, przeprowadzano też od początku istnienia przewody habilitacyjne. W 1913 roku Wydział Prawniczy zmienił nazwę na Wydział Nauk o Prawie i Państwie. Poszczególne dyscypliny od chwili powstania Wydziału skupiały się w seminariach i instytutach, którymi kierowali dyrektorzy. Najstarsze było Seminarium Prawnicze mające własną pieczęć. Liczba jednostek organizacyjnych stopniowo zwiększała się. W 1942 roku funkcjonowały oprócz Seminarium Prawniczego następujące jednostki: Instytut Nauk o Finansach, Seminarium Nauk o Państwie i Statystyce, Instytut Produkcyjno-Gospodarczy, Instytut Odnowy Prawa Cywilnego, Seminarium Nauk o Prawie, Instytut Kryminalistyczny, Archiwum Prawa Stosowanego.

Reaktywowanie Uniwersytetu Wrocławskiego jako polskiej uczelni państwowej nastąpiło 15 sierpnia 1945 roku dekretem o jego utworzeniu, a kolejny dekret z 24 sierpnia przekształcił go w polską szkołę akademicką z sześcioma wydziałami; wśród nich był Wydział Prawno-Administracyjny (WPA). Zajęcia na tym Wydziale rozpoczęły się w grudniu 1945 roku. Utworzenie w tak krótkim czasie po wojnie Wydziału Prawa było możliwe dzięki kadrze przedwojennych profesorów, docentów, adiunktów i asystentów z dwóch polskich ośrodków akademickich: Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Proces formalnej organizacji Wydziału zakończyło zarządzenie ministra oświaty z 30 kwietnia 1946 roku ustanawiające 17 katedr. W 1950 roku WPA przemianowano na Wydział Prawa (WP). Nowa nazwa miała lepiej oddawać rzeczywistość dydaktyczno-naukową, gdyż na Wydziale zajmowano się głównie naukami prawnymi i ekonomią, a kształcono wyłącznie prawników. W roku akademickim 1955/1956 został zapoczątkowany nowy proces kształcenia polegający na prowadzeniu działalności dydaktycznej poza siedzibą WP. Powołany został Punkt Konsultacyjny Studium Zaocznego Prawa w Opolu. Pod szyldem Wydziału w 1959 roku powołano trzyletnie Zawodowe Studium Administracyjne, które dało początek drugiemu kierunkowi studiów administracji. Rozwój studiów administracyjnych doprowadził do zmiany nazwy wydziału. W 1969 roku Wydział przyjął nazwę Wydział Prawa i Administracji. Kolejna zmiana nazwy związana była z utworzeniem w roku akademickim 1999/2000 trzeciego kierunku studiów – ekonomii. Od 2001 roku Wydział nosi nazwę Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii (WPAE).

WPAE należy do największych w Polsce. Posiada liczne i nowoczesne obiekty dydaktyczne. Studenci wszystkich trzech kierunków studiów mogą studiować w trybie stacjonarnym lub zaocznym. Studia prawnicze i administracyjne kończą się magisterium. Studia ekonomiczne zostały przewidziane jako dwustopniowe: trzyletnie licencjackie, po których można studiować na dwuletnich studiach magisterskich. Absolwenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii, którzy uzyskali tytuł magistra, mają możliwość dalszego pogłębiania wiedzy na studiach doktoranckich. Wydział prowadzi również studia podyplomowe. Słuchaczami tych studiów mogą być osoby posiadające dyplom ukończenia studiów wyższych. Prowadzone na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii studia zaoczne, wieczorowe i podyplomowe są płatne. Osiągnięcia naukowe pracowników Wydziału należy określić jako bezsprzecznie imponujące. Przejawiają się one przede wszystkim w liczbie i wartości merytorycznej prac opublikowanych choćby w ostatnich pięciu latach. Pracownicy Wydziału zorganizowali w ostatnich latach wiele konferencji naukowych o zasięgu międzynarodowym. Coraz intensywniejsze są kontakty naukowe pracowników Wydziału z uczonymi zagranicznymi wywodzącymi się z ośrodków uniwersyteckich, z którymi współpracujemy od wielu lat. Należy tu również podkreślić coraz dynamiczniejszą działalność naukową studentów. Organizacje i koła naukowe funkcjonujące na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii organizują między innymi liczne sympozja o zasięgu krajowym.

Jubileusz 70 lecia Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii